Fundacja to nie tylko nazwa. To osoby, które zostają, wspierają, dzielą się wiedzą i pomagają zrobić następny krok.
Za HEJ_GLEJ! stoją konkretni ludzie, ich doświadczenia i powody, dla których zdecydowali się działać.
Jestem tutaj, bo wiem, jak wygląda życie po drugiej stronie diagnozy. Przez wiele miesięcy towarzyszyłam Filipowi w chorobie. Byłam jego żoną, opiekunką, organizatorką leczenia, osobą, która w nocy nasłuchiwała oddechu i w ciągu dnia próbowała znaleźć rozwiązania, o których wcześniej nie miałam pojęcia. Uczyłam się żyć z chorobą, której nie można było odłożyć na później ani na chwilę o niej zapomnieć.
Na co dzień pracuję jako logopeda, a także zajmuję się pracą wychowawczą z młodzieżą. W swojej pracy szczególnie cenię kontakt z drugim człowiekiem, uważność na jego potrzeby i przekonanie, że czasem nawet niewielka pomoc może mieć ogromne znaczenie. Chciałabym zaangażować się w działania Fundacji Hej Glej, ponieważ bliskie mi są inicjatywy oparte na empatii, wsparciu i byciu obok drugiego człowieka. Szczególnie ważny jest dla mnie temat straty i żałoby. Sama doświadczyłam śmierci bliskiej osoby i wiem, jak trudny może być czas, kiedy nagle zmienia się całe życie. Wiem też, jak wiele może znaczyć obecność drugiego człowieka- rozmowa, wysłuchanie, zrozumienie i zwykłe „jestem obok”.
Z Filipem byłem od początku jego choroby. Byłem obok niego i Ani, kiedy wszystko jeszcze wydawało się trochę nierealne. Później, kiedy choroba zaczęła coraz bardziej wpływać na ich codzienność, relację i całe życie. Patrzyłem na Filipa, którego znałem od lat, i widziałem, jak glejak krok po kroku odbiera mu kolejne rzeczy. Patrzyłem też na Anię — na jej siłę, zmęczenie, bezradność i na to, jak bardzo choroba jednej osoby potrafi zmienić życie całej rodziny.
Na co dzień jestem nauczycielką edukacji wczesnoszkolnej, z wykształcenia pedagogiem. Ukończyłam studia magisterskie z resocjalizacji oraz pedagogiki społeczno-opiekuńczej, a także studia podyplomowe z pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej, logopedii i integracji sensorycznej. Jednak to nie dyplomy definiują mnie najbardziej. Od zawsze bliski jest mi drugi człowiek, jego emocje, potrzeby, trudności i historia. Wierzę, że każdy z nas, niezależnie od tego, w jakiej sytuacji znalazł się w życiu, potrzebuje czasem kogoś, kto po prostu będzie obok. Kogoś, kto wysłucha, nie oceni, poda rękę i pozwoli choć na chwilę poczuć, że nie jest się samemu.
Zawodowo jestem księgową, dlatego do fundacji wnoszę doświadczenie finansowe, dobrą organizację i praktyczne podejście do działania. Jako wieloletnia przyjaciółka Ani sama musiałam najpierw odnaleźć się w nowej roli i nauczyć się jak „być”… Zrozumiałam, że towarzyszenie komuś w chorobie nie zawsze jest proste i naturalne – często nie wiemy, co powiedzieć, jak się zachować i jak naprawdę pomóc. Wierzę jednak, że nie trzeba znać wszystkich odpowiedzi. Czasami najważniejsze są obecność, uważność i gotowość do wspólnego przechodzenia przez trudne chwile.
Wiem, co to znaczy mierzyć się z trudnymi doświadczeniami w rodzinie i z tym cichym, paraliżującym brakiem wsparcia. Znam to bolesne poczucie, że wszystko jest na mojej głowie; że dźwigam ciężar, choć obiektywnie to nie ja byłam najbardziej zaangażowana w samą chorobę. Znam ten rodzaj samotności w tłumie, zmęczenia i bezradności, kiedy wydaje się, że sił już dawno zabrakło, a świat wymaga, byś wciąż szła do przodu. Przez to wszystko uczyłam się głębokiej empatii; takiej, która nie ocenia, tylko przytula milczeniem i rozumie bez słów.
